De muzikale aanleg van jonge Helstone wordt al snel ontdekt nadat hij op zijn veertiende naar Paramaribo wordt gestuurd, waar hij zijn eerste muzieklessen krijgt. Hij wordt naar Europa gestuurd ter verbreding van zijn muzikale horizon, wat zijn vruchten afwierp: bij zijn tweede bezoek aan Duitsland in 1893 wordt hij toegelaten tot het Koninklijk Conservatorium te Leipzig.
Na zijn afstuderen laat hij een veelbelovende Europese muziekcarrière links liggen om terug te keren naar Suriname en daar te investeren in het muziekklimaat. Hier produceert hij onder meer zijn meesterwerk Het pand der goden, dat met veel onthaal werd ontvangen in Paramaribo, en later ook in Berlijn.
Over Het pand der goden
De manuscripten van Het pand der goden vinden hun weg naar achterneefje John Helstone (1944-2023), plaatsvervangend concertmeester van het Rotterdams Philharmonisch Orkest. In nauwe samenwerking met John redigeerde Leonard Evers de Surinaamse en Duitse oerteksten noot voor noot, waaruit een uitvoeringseditie ontstond die gebaseerd is op beide edities. Waar Helstone in Duitsland bijvoorbeeld een volledig romantisch orkest tot zijn beschikking had, kwamen er in de Surinaamse partituur aanzienlijk minder instrumenten voor. In de uitvoeringseditie die te horen is in Het Concertgebouw, zijn dynamieken, tempoaanduidingen en fraseringen toegevoegd om de verschillen in compositie en tekst tussen beide partituren te overbruggen.
