Mooie recensies Pärts Kanon Pokajanen

Voor onze concertreeks met Arvo Pärts Kanon Pojananen hebben we een aantal mooie recensie gekregen.

Wilt u mede mogelijk maken dat deze muziek op cd wordt uitgebracht? Steun dan ons crowdfundingsproject.

NRC - Floris Don, 1 oktober 2015

Vooral zijn Kanon Pokajanen maakt indruk. Het op Kerkslavische boetedoening gebaseerde koorwerk bestaat bijna geheel uit één toonsoort, krijgt door de prominente rol van de alten een omfloerst karakter en weet met kleine tonale motieven eindeloos te variëren. Nog altijd een uur duurt de selectie die Daniel Reuss maakte met Cappella Amsterdam.

In de wat nuchtere akoestiek van de Stadsgehoorzaal in Leiden liet Reuss de Kanon toch geen moment inzakken. Huiveringwekkend zijn Pärts spaarzame theatrale effecten, zoals een traag crescendo gestut door aangehouden lage tonen of een door twee zangers gefluisterd ‘ontferm U’, steeds trefzeker uitgevoerd. Het is te hopen dat de crowdfunding-actie om de Kanon op cd te zetten succes heeft.

Leidsch Dagblad - Lidy van der Spek, 28 september 2015

In trance met Cappella Amsterdam

De Estlandse componist Arvo Part verdiepte zich pas op latere leeftijd in Russisch-orthodoxe kerkmuziek, Gregoriaans, Vlaamse polyfonie, bovendien minimalisme. Daarbij werd hij gebiologeerd door het klokachtig geluid van drieklanken, een langzaam voortschrijdende melodie, ingebed in een waaier van zacht schurende tot zelfs wanhopig evocatieve harmonieÎn. Parts meesterwerk, geschreven in de periode dat hij zich toelegde op vocale, religieuze muziek, is wel de Kanon Pokajanen (1997). Een vierstemmig a cappella koorwerk, over berouw en boetedoening, om eeuwig heil te ontvangen. Zelf schreef Part over dit werk Door deze oeroude boetecanon heb ik geleerd hoe sterk de keuze voor een taal het karakter van een compositie bepaalt; de gehele opbouw is ondergeschikt aan de tekst en zijn intrinsieke wetten. Daar heeft Daniel Reuss met zijn koor Cappella Amsterdam zich bepaald door laten leiden. Ook in de Russische taal krijg je het idee de inhoud, het gebed, de smeking, de niet aflatende wil tot berouw, de diepe verering te vatten en te voelen; je raakt in trance. Cappella Amsterdam trekt de registers open om binnen te dringen. Enorme fortissimi in de evocatieve Introïtus; hoe God het volk IsraÎl door de Rode Zee leidt en de Farao laat verzinken in de golven. Het is alsof muren van water vanuit ÈÈn meerstemmige mond op ons donderen. Dan klinkt het Heer ontferm U als de zang van een Sirene, hoog, ijl, als van verre. Tussen de verzen keren steeds die vaste aanroepingen die meestentijds een tedere, bijna breekbare sfeer oproepen in vaak klokkende bewegingen. Hoog laag, hoog laag, als eenheid in verscheidenheid. Soms domineren de hoge, transparante lijnen die de sopranen ademloos trekken als een lichtend spoor. Dan weer bronzen mannenstemmen. In Ode VI, die gaat over losbandigheid en duisternis, vertoeven de bassen in donkerste diepten. Gaandeweg voegen hoge stemmen in tot zachte, transparante harmonieën die Inzicht beloven. Volle, warme lijnen worden getrokken die steeds indringender aangezet worden in de vloed der vlammen (Ode VIII) en zacht uitdoven. Waarop die klokkende beweging van het Slava Otsu i SÔnu (Ere zij de Vader....). De voortgang van melodieÎn wordt bezaaid met korte lichte echo geluiden die intense smeekbeden versterken. Zoals in het gebed na de kanon waarin vrouwen vederlicht ontroeren, even aangezet door hoge mannenstemmen. De laatste strofe bazuint als een enorm kerkorgel, wringt en schrijnt, maar lost lucide op in overgave als de Alreine Moeder zelve. Cappella Amsterdam heeft iets groots verricht!


CLEEFT - Marjolein de Wit, 22 september 2015

Lees de volledige recensie op CLEEFT.

Russisch versta ik niet – zeker deze zware Bijbelse teksten zijn een ver-van-mijn-bed-show – toch raakt de tekst je. Even vergeet je de drukke week die je achter de rug hebt en dat de stad begint aan het weekend en al het anderen. Alles buiten deze kerk doet er even niet toe. Het droevige gevoel dat me bekruipt, is tegelijkertijd hoopvol.
Dat komt omdat de zangstemmen perfect op elkaar afgestemd zijn. Zo valt de sopraanpartij de alten bij en andersom, wat zorgt voor dynamiek. Het verschil in klankhoogte zet kracht achter de woorden en haar betekenis. Tel daarbij de sfeer die in de Pieterskerk hangt bij op, met al haar allure, en vanzelf sluiten je ogen om naar de zang en melodie te luisteren. Het is Daniel Reuss die de avond maakt: hij zorgt voor de perfecte balans tussen timing en klankhoogte. Al meer dan 25 (!) jaar is Reuss bij Cappella Amsterdam aangesloten, en wat een passie en wat een kracht straalt hij (nog steeds) uit. Zeker het slotstuk maakt diepe indruk, wanneer hij één lijkt te zijn met de muziek, het koor en de Pieterskerk.

Comments

Naam
E-mail*
Uw bericht
 
 
Cappella Brochure 2017 2018

Bekijk onze seizoensbrochure 2017-2018!

Klik hier

Ontvang nieuws over Cappella Amsterdam